خوب است اگر نخبگان هر حوزه دریابند که افروختن هیچ شمعی باعث فرو مردن شمع دیگر نمی گردد و این اخلاق را در خود نهادینه کنند.راستی چرا رویت و دریافت و تصاحب عکس های خصوصی و در خلوت فوتبالیست ها ، هنرپیشه ها ، سیاسیون ، مجریان تلویزیون و افراد مشهور جامعه این همه بازار گرم و پر رونقی دارد؟ این که خلوت فرد مشهور جامعه در قالب عکس یا فیلم ( که در اصالت آنها هم معمولن محل تشکیک هست) به نمایش کشیده شود دارای چه نوع کارکرد اجتماعی ست؟راستی چه لذتی دارد نگاه کردن به تصویری از عروسی فوتبالیستی که همسرش در لباس عروس سپید و تور دار نشسته است. یا عکسی از رقص فلان مجری تلویزیون .مگر هر فرد این اجتماع ( خصوصا نظرم با انتشار دهندگان این تصاویر است ) خود مراسم عروسی شان را چطور برگزار می کنند؟ آیا همسرشان لباس عروس نمی پوشد؟ آیا در خلوت زیر شلواری نمی پوشند یا مثلن قلیانی نمی کشند؟ یا حلال آنها در خلوت چگونه با آنها می نشیند؟ و راستی مگر از افراد مشهور جامعه تلقی و انتظار عصمت باید داشت؟ یا مگر قرار است در هیچ مجلس جشن و سروری دوربین و یا موبایل دوربین دار وارد نشود و حلقه های فیلم برای ظهور و مونتاژ به لابراتوارها داده نشود؟یکی از دلایلی که به تشتت اجتماعی در ایران منجر شده فاصله ی عمیق و بس بسیار حوزه خصوصی افراد و نمود و تجلی آنها در حوزه عمومی ست. راستی با دامن زدن به اینگونه حرف ها و تصاویر حوزه خصوصی را از این موجود بی رمقی که هست نحیف تر و ضعیف تر نکنیم. در چنین جامعه ای نمی توان دموکراسی داشت زیرا عمق و حجم و میزان فضای خصوصی ، گیج ( شاقول و یا میزان الحراره ) دموکراسی ست . فرض است که با آزادگی و بلند نظری ما و خصوصن نخبگانی که بیشتر به فضای عمومی وب کوچ کرده اند ، حوزه خصوصی افراد ایمن و محترم شمرده شود.

آقای عبدالرضا هلالی ، مداح محترم آزرده ای می دانم ، مانند سایرینی که به حریم خصوصی شان در این آب و خاک مدعی هنر و دانش و فرهنگ و دین و اخلاق و جوانمردی تعرض شده اما برو و با جدیتی دوباره به فکر نوحه هایی باش که تطبیق یافته تر با سیره آن بزرگان و نینواییان ، تلنگر و بیدار باشی هم برای ما داشته باشد و شرح حال واقعه را مو به مو تر و نکته به نکته تر و درخور تر بازبگوید.