استفاده از لحن‌هاي نامناسب اجرايي لحن‌هايي كه در شان ماهيت قدسي مداحي نيست از جمله نقطه آسيب‌هاي جدي مداحي اين دوره است. تنها عاملي كه خيلي محكم است و نمي‌توان آن را تغير داد شعر است. مگر اينكه با يك عامل سيال مانند موسيقي و يا لحن ماهيت شعر را هم عوض بكنند. البته عوام‌زدگي‌ها باعث تاثير در شعر هم شده است. اگر از شعرهاي تازه‌اي كه براي اهل بيت مي‌گويند نام اهل بيت را برداريد، مي‌بينيد كه به راحتي توانسته براي پسر همسايه يا دختر همسايه سروده شده باشد. يعني آن حرمت و شاني كه لازمه برخورد فاصله‌دار ما با مفاهيم مقدس است در آن رعايت نمي‌شود.

 در هيچ جاي جهان از طريق عوام زده كردن مفاهيم قدسي، دين را اشاعه نمي‌دهند، بلكه سعي مي‌كنند مردم را تا آن سطح بالا بياورند كه آن مفاهيم برايشان قابل درك باشد و اين تعليم از طريق برنامه‌هاي كاملا حساب شده از سوي مراكز فرهنگي و رسانه‌هاست.

متاسفانه در مداحي ايران جريان‌هاي كاملا عام است كه سمت و سو و سليقه مسوولان را شكل مي‌دهد. برداشت از شعر و اينكه به چه لحني آن را مي‌خواند مهم است.

 گاه متوجه شده‌ام كه مداح خود اشراف بر لحني كه مي‌خواند ندارد و اگر كس ديگري آنطور لفظي را به‌كار ببرد خودش معترض مي‌شود. با قرار دادن يك كشيدگي كوچك در اسم حسين (ع) مي‌توان آن را از يك ساحت مقدس به يك لفظ بي‌ادبانه نزول داد و اين را نمي‌شود كنترل كرد مگر خود شخص كه چقدر حرمت مي‌دهد و آموزش مي‌بيند و نياز به يك مديريت كارآمد و قوي دارد كه اين جريان قدسيت‌زدايي را كنترل بكنند. تمام آنچه كه تا حال عنوان شد در بستري از مناسبات مالي و اقتصادي جاي مي‌گيرد و شعرش چه در وجه مثبت و چه در وجه منفي شكل مي‌گيرد.